Er was eens een kleermaker die drie zoons had en een geit. Om de beurt brachten de  zonen de geit 's morgens naar een sappige wei en haalden ze haar 's avonds weer op. Maar telkens als de vader 's avonds aan de geit vroeg of ze lekker had gegeten, zei de geit: "Ik heb niets gekregen." "Jullie liegen dat de geit heeft gegeten," zei de vader tegen zijn zoons. En hij joeg ze alle drie het huis uit.

Nu was de kleermaker alleen met zijn geit. Hij bracht haar naar de sappigste wei die hij wist en liet haar daar grazen. Maar toen hij 's avonds aan de geit vroeg of ze lekker had gegeten, zei de geit: "Ik heb niets gekregen." Nu begreep de kleermaker dat zijn zoons onschuldig waren. Hij joeg ook de geit weg en bleef alleen achter met veel spijt. Zijn oudste zoon was inmiddels in de leer bij een meubelmaker. Toen zijn leertijd voorbij was, gaf zijn baas hem een heel bijzonder tafeltje. Het zag er gewoon uit, maar als je zei: "Tafeltje dek je", was het tafeltje meteen gedekt en stond er heerlijk eten en drinken op.

Onderweg naar huis kwam de oudste zoon bij een herberg. Er waren al veel gasten. De herbergier zei dat het eten bijna op was."Dat geeft niet," zei de oudste zoon. "Ik nodig jullie allemaal aan tafel." Eerst lachten ze hem uit, maar toen ze zagen wat het tafeltje kon, waren ze diep onder de indruk.Ze bleven eten en drinken tot het tijd werd om te gaan slapen. Terwijl de oudste zoon sliep, nam de herbergier het tafeltje weg en verving het door een gewoon tafeltje. De volgende morgen ging de oudste zoon naar huis. "Nodig iedereen uit," zei hij," en ik tover een maaltijd tevoorschijn." Toen iedereen klaarzat, riep de jongen: "Tafeltje dek je!", maar er gebeurde niets. Iedereen lachte hem uit. Weer leek hij op een leugenaar.

De tweede zoon ging in de leer bij een molenaar. Toen zijn leertijd om was, gaf de molenaar hem een ezel. "Dit is een bijzondere ezel," zei de molenaar." Als je zegt: 'Ezeltje strek je', komen er van voren en van achteren goudstukken uit." Onderweg naar huis kwam de tweede zoon bij dezelfde herberg waar ook de oudste zoon had overnacht. Hij at en dronk voor veel geld, en omdat zijn goudstukken op waren, ging hij naar de stal, waar zijn ezel stond. De herbergier volgde hem ongemerkt en zag door een kier dat de ezel goud gaf.

Die nacht, toen de tweede zoon sliep, verruilde de herbergier de ezel voor een gewone ezel. En met die gewone ezel kwam de tweede zoon thuis. Let op, "zei hij," komt dat zien. Deze ezel maakt mij rijk." Iedereen kwam en keek naar de ezel.  "Ezeltje strek je!" riep de jongen, maar er gebeurde niets. Iedereen lachte hem uit. Weer leek ook hij op een leugenaar.

De derde zoon was bij een houtdraaier in de leer gegaan. Het duurde wat langer eer hij het  belangrijkste had geleerd. Zijn broers stuurden hem een brief waarin stond wat er gebeurd was in de herberg. Toen zijn leertijd om was, kreeg hij van zijn baas een zak met een knuppel erin.  "Die zak is mooi," zei de jongen, "maar die knuppel weegt zoveel." "Het is een bijzondere knuppel," zei de houtdraaier, "als je zegt: 'Knuppel uit de zak', dan  springt hij uit de zak en slaat erop. Zeg je: 'Knuppel in de zak', dan komt hij terug.

De derde zoon bedankte zijn baas en ging op weg naar huis. Hij kwam bij de herberg waar zijn broers waren bedrogen. Daar praatte hij luid over de bijzondere schat die hij bij zich had. Dat hoorde de herbergier en die werd weer heel hebberig.

Midden in de nacht, toen hij dacht dat de derde zoon sliep, sloop hij diens kamer binnen. Maar net toen hij de onbekende schat wilde pakken, riep de derde zoon: "Knuppel uit de zak!" En de knuppel sprong uit de zak en sloeg op de rug van de herbergier. "Genade, help, genade!" riep de herbergier. "Hij houdt pas op als je het tafeltje en de goudezel teruggeeft," zei de derde zoon. "Jaja! Ik geef ze terug!" kermde de herbergier. "Knuppel in de zak," zei de jongen. De volgende dag ging de derde zoon naar huis, met het bijzondere tafeltje, de goudezel en de knuppel. En toen pas zag iedereen dat het waar was wat de zonen hadden verteld over Tafeltje dekje, Ezeltje strek je, Knuppel uit de zak.

En ze aten en dronken en waren nooit meer arm